suya düşen bir karanfilse yüreğin

yazdım yazdım sildim, sildim sildim yeniden yazdım , belki sen hiçbirini okuyamadın ama ben içimdeki herşeyi söylemiş oldum . ençok söylemek istediğim şey neydi biliyo musun ? ''gidiyorum dur de !''..
limanlar gemiler için olsa da gemiler limanlar için değildir , işte artık kendimi o limanda yosun tutmuş bir gemi gibi hissediyorum , fırtınalı engin denizlerden geldiğimde nasıl da tüm yaralarımı sarmıştın , o zamanlar can havliyle belki  , belkide yorgunlukla  , yaşanmışlıklarla sarılmıştım sana ama şimdi durup düşnüyorum bakıyorum ardıma ben o dalgalı okyanuslar için varım .. 
sana geldiğim kalabalıkları bir daha özlemem sanmıştım , şanmıştımki sadece sevmek bize bir ömür  yeterdi , yetmezmiş. ama çok ürkütücü şimdi senden gitmek , koca bi şehre kafa tutmak , yağmura söz geçiremem ki yağma onu hatırlatırsın incinirim diyemem ..
hadi sen bana yine umut türküleri söyle , herşey güzel olacak korkma de , hayaller kurdut inanmasan da , güneşin yeniden tenimizi ısıtacağı sıcak yaz günlerini hatırlat , çocukları hatırlat bana , papatyları anlat , olur olmaz yere karnımıza ağrılar girine kadar gülelim , istiklale öğret adımlarımızı , sahiller bizi  selamsın ..

hadi suya düşen bir karanfilse yüreğim ben bıraktım kendimi ırmağın türküsüne ..

ı am so lonely

kalablıklar içinde yalnızlaşabiliyorsan gerçek yalnızsındır ..
bu sözü ilk duyduğumda kaç saat ,kaç gün, kaç yıl durmaksızın düşünebileceğimi düşündüm .
insan yalnız mıdır ? sonradan mı yalnızlaşır ?
hiç sevdin mi nasıl bi duygu biliyor musun ? kendini en yalnız hissettiğin an o işte dünyada kimse yok hiç kimse sen ve göğüs boşluğuna sığdramadağın o yaratık . ya sonrası , sonrası daha kötü sen ve göğsündeki yaratık sığamadığın koskocaman bi evren , anlamını yitirmiş milyonlarca sözcük , ve herkese yabancılaşmış bi sen .
yalnızlaştığını en çok gürültüler içinde sessin sanki gökyüzüne karışmış gözlerin okyanusun sonunu arıyormuş gibi daldığı zamanlarda anlıyorum . hiç gelmeyecek bir gideni bekliyormuş gibi kurtulamadığın bi cesedin katiliymiş gibi suçlu ama , kaybetmiş .  şair diyor ya hani onu içinde korumanın..seni yok etmek olduğu zamanlara,feda oldun mu hiç ? bebeği karnında ölmüş anne gibi hani ?
hiç bütün yetilerini elinden  alan birinden nefret edemediğin oldumu senin , yine de başını çevirdiğin her  yönde onu görmeyi arzu ettiğin imkansız olduğunu bile bile bütün sokaklarda insanlarda insan kalabalıklarında , kaldırımlarda , parklarda banklarda olur olmz her yerde o bakışları aradığın oldumu .
kim demişse doğru demiş yok mümkünatı paylaşmanın yalnızlığı milyarlarca insan olsa da neye yarar evrende ? neyi değiştirir insan en çok kalabalık içinde yalnızdır bu yüzden korkuç bir dilemma varlık içinde yokluk işte , en beteri bu işin çözüm kümesi boş bi denklem .

herkes bir mucizedir şu hayatta bir mucizenin eseri ve kendi mağbedidir içinde . tapınağı kalbindedir kıblesi menzili gönlünün gördüğü yöndür .. herkes yalnızdır şu hayatta sadece bazıları biraz daha az yalnız hepsi bu .kendinde saklıdır tüm gerçekler varmak istediği yol menzil kendi haritasıdır varmak istediği bi yer vardır herkesin bilinmez o sıla neresi ?

ama söyle sen bana ;

Sıla neresiydi, kimdi, kime yakında , kimden uzaktı ...

insan bir kere ölür der şair hergün ölen umutlarımızdır içimizdeki

üzülme ben ıyıyım hala bıraz kımsesızlık yalnızlık bır basınalık bırazda yenılmıslık o kadar . dönüp arkamı gitmek var da yutmak olmasa onca lafı içimde birikiyor günden gune sölemeydıklerım bırde soyleyıpde anlatamadıklarım ama bılıyorum kı sen benı anlarsın belkıde bırtek sen anlarsın cunkı cok tuttun bılıyorum dustugumde elımı cunkı cok sahıp cktın cok sardın yaralarımı sımdı sarılmaz yaralar ıcındeyım ve yalnızca susuyorum yalnızca susmak ıste oylesıne susmak cunkı bılmek konussanda ıse yaramayacagını .



gitsem dıyorum bazen gıtsem soyle uzaklara ama nasıl gıtsem bırakabılır mıyım kafamdakı onca seyı gıtsem unutur muyum dersın gördüklerimi duyduklarımı ? biliyo musun ıste o zamanlar en acısydı gördüğümde kör olmak ıstedı bu gözler duydugumda sagır olmak ve pis nefse konulan ask adını duydugumda o gun asktanda sogudum ben aslında dünyadanda sogudum yasamaktanda aslında herseyden sogudum bıraz kendımden bıle .



beklemek ılac olur yaralarıma belkı dıyorum ama tum benlıgım yaralarla kaplı o kadar beklemek yormaz mı dersın yenıden yakmaz mı canımı ..

cok canım yanıyo hıc susmamıstım bu kadar her zaman söylenecek sözlerım vardı agzımda cunkı benı tanırsın susmam ben kolay kolay sımdı anlatsamda ne care deyıp susuyorum ve ödüyyorum bedelını baskalarının gunahlarının ve sankı tum sucu ustlenmıs gıbıyım sucsuzken suçlu haklıyken haksız gbıyım galıpken maglubuyetıkabullenip gıtmıs gıbı ..



benı bırtek sen anlarsın sen soyle eskı ben olsam ne yapardım aglar mıydım bagıra cagıra kızar mıydım care arar mıydım yoksa oturur muydum boyle caresızce sen ssöyle ben eskı ben olsaydım ne yapardım ??

eski ben nasıldım bak onu bıle unutmusum sahi nelermutlu ederdı ben en canım yandıgı zamanlarda neye sevınırdım hıcbırsey yokmus gıbı ne unuttururdu göz yaslarımı ..??



yalnızca ..



eskıye dair hatırladıgım bır sözüm kalmıs hafızamda hatırlarsın ..



olsun herseye ragmen nefes alıyorum hala ...