ı am so lonely

kalablıklar içinde yalnızlaşabiliyorsan gerçek yalnızsındır ..
bu sözü ilk duyduğumda kaç saat ,kaç gün, kaç yıl durmaksızın düşünebileceğimi düşündüm .
insan yalnız mıdır ? sonradan mı yalnızlaşır ?
hiç sevdin mi nasıl bi duygu biliyor musun ? kendini en yalnız hissettiğin an o işte dünyada kimse yok hiç kimse sen ve göğüs boşluğuna sığdramadağın o yaratık . ya sonrası , sonrası daha kötü sen ve göğsündeki yaratık sığamadığın koskocaman bi evren , anlamını yitirmiş milyonlarca sözcük , ve herkese yabancılaşmış bi sen .
yalnızlaştığını en çok gürültüler içinde sessin sanki gökyüzüne karışmış gözlerin okyanusun sonunu arıyormuş gibi daldığı zamanlarda anlıyorum . hiç gelmeyecek bir gideni bekliyormuş gibi kurtulamadığın bi cesedin katiliymiş gibi suçlu ama , kaybetmiş .  şair diyor ya hani onu içinde korumanın..seni yok etmek olduğu zamanlara,feda oldun mu hiç ? bebeği karnında ölmüş anne gibi hani ?
hiç bütün yetilerini elinden  alan birinden nefret edemediğin oldumu senin , yine de başını çevirdiğin her  yönde onu görmeyi arzu ettiğin imkansız olduğunu bile bile bütün sokaklarda insanlarda insan kalabalıklarında , kaldırımlarda , parklarda banklarda olur olmz her yerde o bakışları aradığın oldumu .
kim demişse doğru demiş yok mümkünatı paylaşmanın yalnızlığı milyarlarca insan olsa da neye yarar evrende ? neyi değiştirir insan en çok kalabalık içinde yalnızdır bu yüzden korkuç bir dilemma varlık içinde yokluk işte , en beteri bu işin çözüm kümesi boş bi denklem .

herkes bir mucizedir şu hayatta bir mucizenin eseri ve kendi mağbedidir içinde . tapınağı kalbindedir kıblesi menzili gönlünün gördüğü yöndür .. herkes yalnızdır şu hayatta sadece bazıları biraz daha az yalnız hepsi bu .kendinde saklıdır tüm gerçekler varmak istediği yol menzil kendi haritasıdır varmak istediği bi yer vardır herkesin bilinmez o sıla neresi ?

ama söyle sen bana ;

Sıla neresiydi, kimdi, kime yakında , kimden uzaktı ...