kelebek

belkiçok karamsarım , kötümser geliyor tavrım size ama kendime umut telkinlerinde bulanamıyorum düzelecek herşey diyemiyorum yanardağ gibi dokunduğum,ulaştığım her şey kül oluyor sanki. acı çektiğimi hissediyorum ama kanayan kalbimi avcumun içine almış yürüyorum sanki , son düşüşüm de hızlı vurmuş olsam gerek yere bütün vicudum kırık , tuzla buz olmuş gibi kemiklerim. benim çk mutlu olduğum günler vardı şimdi hatırlıyorum da yüzümde zamansız arsız bi gülümseme oluşuveriyor , kelebek gibi hani o yere göğe sığmayan , renkleriyle göz alan ben . güneşin doğuşuna koşacak kadar çılgın , rüzgara kafa tutacak kadar ısrarcı hani şu tuttuğunu asla almadan bırakmayacak ben , hani yenilmemiş , örselenmemiş henüz küsmemeiş yarınlara , hadi hatırla sen bilirsin en çok, sokaktaki çocuklarla ip atlarken gökyüzüne değeceğini zanneden , kuşların kanadına takılıp göçebileceğini düşünen beni lütfen sen de unutursan hiç umudum kalmaz yarına dair. bana yeniden o günleri anlatsana , ara sokaklarda kaybolşumuzu dünyanın umrumuzda olmadığı , henüz hayat kavgasına tutuşmamışken , hani tüm derdimizin ikimiz olduğu zamanları hadi anlatsana saçlarımdan rüzgarları savuşturduğun , kafaları çektiğimiz parkları , o yolları anlat bize neler söylediklerini , otobüsleri anlat durakları anlat bana , bana istanbulu anlat ne hikayeler anlattı . ben anlatırsam soğursun herşeyden üzülürüm , insanlar kötü bizim baktığımız gibi bakmıyorlar hiç dünyaya , can dedikleri can alıyor , herkes herkese herşeyi yapabilir sebebine şartlar diyolar sebebine hayat . gitmeler çok normal vedalar acıtmıyor insanların canını ,gülümsemek lüks bile sayılabilir bu vahşi dünyada . sen anlat gittiğin yerler güzel mş sahigüneş kızıl mı ? ay bütün görkemiyle asılımı gecelerinde , rüzgarı aşk kokuyor mu , orası birgün gidip buralardan dönmeyelim dediğin yer mi ?