şavaşın ortasında komutansız kalmaktır babasız olmak

biz kalabalık olmayan bi aileydik . 3 kişi görünürde ama hep 2 kişi . öyle muhteşem çocukluk anılarım yok benim, kafamda 3 kişilik karelerde , hep yalnızlık vardı , belkide bu yüzden yazıyorum yalnızlık itiyo insanı yazmaya .

annem o masum bi kadındı birazda mahsun ben küçük yüreğime sığdıramazdım anıları , acıları , o nasıl dayanıyo diye düşünürdüm yorgun kalbiyle.

siz hiç babanızdan nefret ettinizmi? ama durun öyle kızgınlıkla küstüm sana gibi değil , sizin babanız en sevdiğinizin ölümüne sebeb oldumu ? bütün çocukluğunuzu gençliğinizi ondan alınacak intikam üstüne hırsla kurdunuz mu ? biliyorum o da beni hiç sevmedi , sevemedi onun ben dünyasına fazlaydım ayakbağıydım şimdi 20 yaşındayım ve hala beni sevmediğini gözlerinde görüyorum ona kızıyorum kendime de kızıyorum böyle birinden yıllarca sevgi beklediğim için , babasıyla kızları gördüğümde gözlerim dolduğu için , ve onca hatayı kalbimdeki bu eksiklikle yaptığım için . acı çeken bi hayvan gibi nereye saldıracağımı bilemeden hoyratça dağıttığım için .

itiraf etmiyorum kendime ama bi babam olsun isterdim saçlarımı okşayan, ne yaparsam yapayım arkamda duran, mezuniyetimde doğum günümde o anları ölümsüzleştirebilmek için fotograf çekmeye çalışan , geceleri gelip üstüm  açık kalmışmı diye kontrol eden,  ve candan bi şekilde kızım diyen .. sonra ilk aşkımı anlatmak isterdim ona , hayata dair planlarımı ve ençok da doya doya sarılmak öpmek isterdim onu .

şimdi niye bu kadar anlatıyorum , çünki hiçkimseye anlatamıyorum içimdeki acıları kabuk bağlamıyo hiçbi yaram örselendikçe daha da saldırgan oluyorum kırık cam parçası gibi dokunanı kanatıyorum .

şair diyo ya savaşın ortasında komutansız kalmaktır babasız olmak , diye ben savaşımın kendi komutanıyım yıllardır çocuk kalbimin acı hesaplarını şimdi hırçın yüreğimle sormaya çalışıyorum .

babanızı sevin eğer o da sizi seviyorsa , çünki eksikseniz hayata hep yenik  başlarsınız ..